پايان دي

تو از اين وادي سرما زده نوميد مباش

دي زماني دارد

و

زمستان اجلش نزديك است.

طلوع

يكسال پيش بود مطلبي با عنوان سپيده دمان نوشتم . امروز روشنايي بيشتر شده چيزي تا طلوع نمانده . چشمها وا كني مي بيني . واقعا كه ديدني است . باور نداريد . بنگريد.

زنداني عمر

 

دوستان سلام

سال نو بر همه شما مبارک

آري باز هم سال نو ، باز هم بهار و تكرار و تكرار و تكرار .طبيعت سبز ، درختان به شكوفه ، قمريان و بلبلان به آواز و مستان به رقص و پایکوبی اما‌ ‌:

ما از این هستی ده روزه بجان آمده ایم

وای بر خضر که زندانی عمر ابدی است

ساختن بیاموزید

تند می کنم گامهایم را ، تا از این تاریکی گنگ خفته در این کوچه تاریک رهایی یابم

تا از این مردمی که به دست خود ، خود را به سلاخی می کشند فرار کنم

تا از باغبانانی که شاخه های سبز می شکنند و بر میوه هایشان دل نمی سوزانند بگریزم

من روشنایی را دوست دارم

من سرزمین آزاد و آباد را دوست دارم

من آینده روشن این طفلکان خفته در گهواره را دوست دارم

از زبان آنان می گویم

آهای پدر ها ، مادرها

مگر ما باشما چه کرده ایم

مگر فرزند عزیز شما نیستیم

پس چرا

چرا

آینده ی زیبایمان را تاریک می نمایید

چرا بر برگهای این جنگل خزان زده رنگی سبز نمی پاشید.

چرا بر پای این درختان خشکیده آبی روان نمی کنید

تا

از میوه هایشان تناول نموده و در طراوت و سرسبزیشان با قمریان همراه شده و به رقص در آییم

این چه عداوتی است که با ما می کنید

مگر فرزندان دلبندتان نیستیم

ما سرشار از شوق ساختنیم

ساختن بیاموزید.                        

 

سپیده دمان

سلام بر سپیده دمانی که نوید صبح می دهند .

در آن تاریکی محض همان لحظه که فکر می کردم دیگر به روز راهی نیست ، ناگهان سیاهی ها آرام به کنار رفت و فجر دمید .

اینک امید صبح در دلم غوغایی به پا نموده است . صبحگاهان را ، نور را ، روشنایی را ببین ، سبزه ها ، بهار و درختان و بلبلان را .به تاریکی ای که در آنی نیندیش ، صبح را ببین که چه زیباست ، چه چه بلبلان را نمی شنوی .

                                                        

تفنگ پدری

داشتم سایتها مرور می کردم از این وبلاگ به آن می پریدم و از هر جایی قطعه شعری می خواندم که به شعر زیبایی از آقای علی عسگری رسیدم و حسابی به دلم نشست حیفم آمد که ثبتش ننمایم و چند روزی یکبار مرورش نکرده و شما رهگذر نیز اگر به کلبه محقر این حقیر سری زدید بخوانید و دل به شیرینی  این شعر شیرین نمایید .

گرگها خوب بدانند در این ایل غریب

                                     گر پدر نیست تفنگ پدری هست هنوز

گرچه مردان قبیله همگی کشته شدند

                                               توی گهواره چوبی پسری هست هنوز

موي سپيد

با تو من مست و خرابم تو بيا             بي توام همچو سرابم تو بيا

تو بگو چون كنم از دوري تو               آه و فرياد و فغانم تو بيا

روزگارم سيه و روز چو شبها تار است

                                                 چه كنم با سيهي ها نگارم تو بيا

گفته بودي كه مي يايي چه كنم

                                              رفته اي دير شده چشم براهم تو بيا

دلبرا دير شده موي سرم گشته سپيد

                                               شده امروز مرا روز وفاتم تو بيا

خم اين چوچ كمان سر به زمينم آورد

                                             از غم دوري تو در تب و تابم توبيا

تو بگو وعده ديدار ما كي باشد

                                       شب و روزم همه اش چشم براهم تو بيا

       گفتم به کام وصلت خواهم رسید روزی

                                              گفتا که نیک بنگر شاید رسیده باشی

 

كوچ عاشق

عاشق ايران و علم و ايل كوچيد .

 

باد پيچيد در ترانه برگ

برگ لرزيد از بهانه باد

هركجا بود برگ خشك افتاد

باغ ناليد و گفت باد مباد

آري محمد بهمن بيگي را مي گويم بنيان گذار آموزش عشايري ، پرچمدار مبارزه با جهل و تاريكي ، عاشق ايران و علم و كوچ و ايل . همان كه از خود گذشت و به به و چه چه و تكيه بر صندلي آنچنين وانهاد تا سيه روزان و رنج كشيدگان ، همانان كه در تاريكي و جهل مي زيستند بياموزند و آموزگار شوند و بياموزانند . معلمي سترگ و پدري مهربان كه اندوه رفتنش آه بر دلها نشاند و اشك از چشمها جاري نمود . از او چه گويم كه خود بهتر مي دانيد و من الكني بيش نيم . قطره با در يا چه كار.

نمي دانم چه بگويم نمي دانم .

در جنان روحش هميشه شاد باد         ذكر خيرش تا قيامت ياد باد

و خدا

مرد جواني که مربي شنا و دارنده ي چندين مدال المپيک بود٬ به خدا اعتقادي نداشت. او چيزهايي را که درباره خداوند ميشنيد مسخره ميکرد.شبي مرد جوان به استخر  آموزشگاهي رفت. چراغ خاموش بود ولي ماه روشن بود و همين براي شنا کافي بود.مرد جوان به بالاترين نقطه تخته شنا رفت و دستانش را باز کرد تا درون استخر شيرجه برود.ناگهان٬ سايه بدنش را همچون صليبي روي ديوار مشاهده کرد. احساس عجيبي تمام وجودش را فراگرفت. از پله ها پائين آمد و به سمت کليد برق رفت و چراغ ها را روشن کرد.آب استخر براي تعمير خالي شده بود